Welcome Aspa, I know that there are some appartments in South Viannos>Sidonia e.g. Armonia (Sohorakis), Irida (Giannadakis), Mitsopoulos, Nikoloudakis. Cheap rooms, Beautiful beach, Cheap food, Peaceful enviroment.
Greetings to all Viannos Citizens. I like a lot the South Coast of Viannos. I had some unigue moments in my childhood and as an adult. See you in the summer at Sidonia 2012 party. Michael Kassotakis
Καλώς ήρθατε στο Viannos.com.
Το πρώτο δυναμικό Portal της ευρύτερης περιοχής του Δήμου Βιάννου. Εδώ συντάκτες είστε ΕΣΕΙΣ !
Κάντε κλικ εδώ για να γίνετε μέλος του Viannos.com εντελώς δωρεάν.
ΠΡΟΣΟΧΗ! Τα μέλη βλέπουν πολλά πράγματα στο site που όσοι δεν είναι μέλη, ΔΕΝ τα βλέπουν. Επίσης οι επισκέπτες δεν μπορούν να συμμετέχουν στις συζητήσεις μας, παρά μόνο να τις δουν. Καλή σας πλοήγηση.
Το Θωμαδιανό (κάτοικοι 111 το 2001) είναι χωριό της επαρχίας Βιάννου και του Δημοτικού διαμερίσματος του δήμου Βιάννου, στο Νομό Ηρακλείου. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 390μ. Στον οικισμό βρίσκεται ο ναός της Αγίας Παρασκευής που είναι και η πολιούχος. ¶λλοι ναοί είναι ο ¶γιος Γεώργιος, ο Μιχαήλ Αρχάγγελος και της Ζωοδόχου Πηγής.
Ιστορικά στοιχεία
Ο μικρός οικισμός είναι κτισμένος δίπλα σε ποταμό και είναι πνιγμένος στα μεγάλα δέντρα, όπως πλατάνια, καρυδιές, λεύκες κ. ά. Από το κέντρο του χωριού περνάει ένα μεγάλο αυλάκι νερού που του προσδίδει μια ιδιαίτερη εικόνα. Το χωριό πήρε την ονομασία του από το όνομα των κατοίκων Θωμαδάκης. Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας το Θωμαδιανό ήταν μετόχι της Εμπάρου.
Το Θωμαδιανό είχε 86 κατοίκους το 1920 και 122 το 1991.[1].
Βιβλιογραφία
* Τουριστικός Οδηγός, Δήμος Βιάννου.
Thursday 22 November 2007 - 11:41:12
|
Κλειδωμένο
|
Χόνδρος
Ο Χόνδρος είναι χωριό του Νομού Ηρακλείου στο Δήμο Βιάννου και ομώνυμο δημοτικό διαμέρισμα. Με βάση την πληθυσμιακή απογραφή του 2001 έχει 163 κατοίκους. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι γύρω στα 64 χιλιόμετρα. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την ελαιοκομία και με την καλλιέργεια πρώιμων κηπευτικών στην παράλια ζώνη.
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του Χόνδρου είναι το μεγάλο μήκος των ακτών του, που ξεκινούν από τον παραλιακό οικισμό του, το Καστρί και καταλήγουν στην παραλία Δέρματος όπου βρίσκεται και ο μικρός βιότοπος του Αναποδάρη ποταμού.
Σε όλη την έκταση του χωριού υπάρχουν γραφικά εκκλησάκια του 14ου αιώνα, όπως του Αγίου Θεοδώρου (μεταξύ Χόνδρου και Αποστολιανού) με βυζαντινές τοιχογραφίες, όπου βρίσκεται σήμερα και το κοιμητήριο. Επίσης, συναντούμε τις εκκλησίες του Αγίου Φανουρίου, του Αγίου Αντωνίου, η οποία ξανακτίστηκε πρόσφατα λόγω του ότι είχε ερειπωθεί, του πρόσφατα ανακαινισμένου Αγίου Νικολάου καθώς επίσης και του Αγίου Ιωάννου στην ανατολική όχθη των εκβολών του Αναποδάρη, από το οποίο διασώζονται ερείπια.
Σε έναν καταπράσινο τόπο, ο Χόνδρος αποτέλεσε από την Εποχή του Χαλκού σημείο έλξης για τους εκάστοτε πληθυσμούς που πέρασαν από αυτόν.
Δ.δ. Χόνδρου
Το Δημοτικό διαμέρισμα του Χόνδρου έχει συνολικά 527 κατοίκους και αποτελείται από 5 οικισμούς, συμπεριλαμβανομένης της έδρας.
Οι οικισμοί, συνοδευόμενοι από τον πληθυσμό τους το 2001, είναι:
* ο Χόνδρος [ 163 ] , έδρα
* ο ¶γιος Ιωάννης [ 38 ]
* η Δέρματος [ 18 ]
* το Καστρί [ 197 ] , που είναι παραθαλάσσιος οικισμός. Εκεί βρίσκεται το μοναδικό αλιευτικό καταφύγιο του Δήμου. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αλιεία και τη γεωργία. Εδώ βρίσκονται και τουριστικά καταλύματα όπως επίσης και οι ναοί του Αγίου Δημητρίου του Γαλατόκτιστου (παλιότερα λειτουργούσε ως Μοναστήρι) και του Αγίου Γεωργίου του Βαγιωνίτη, που βρίσκεται στα 600 μέτρα από την ακτή.
* η Περβόλα [ 111 ]
Ονομασία
Η πιο έγκυρη άποψη είναι ότι το όνομα του χωριού οφείλεται στο χοντροαλεσμένο σιτάρι από το οποίο παρασκευάζεται ο περίφημος ξινόχοντρος ή χόντρος ή τραχανάς, το οποίο και σήμερα αποτελεί ένα συστατικό της καλής και παραδοσιακής κρητικής κουζίνας.
Για την ονομασία του χωριού, μία ακόμη εκδοχή κάνει λόγο για έναν αγά που ζούσε εκεί (παραφθορά της λέξης ¶ρχοντας) και ο οποίος διένειμε στα τέσσερα παιδιά του την περιουσία που είχε στην ευρύτερη έκταση του σημερινού οικισμού. Από τα ονόματα των παιδιών του, πήραν και τα ονόματά τους οι σημερινές συνοικίες του χωριού.
Ιστορικά στοιχεία
Σε ύψωμα κοντά στο χωριό βρέθηκαν τάφοι με πρωτομινωικά αγγεία και στη θέση Ξυναχλάδα βρέθηκε οίκημα των Υστερομινωικών χρόνων. Διασώζεται η είσοδος του περιβόλου και βρέθηκαν πολλά είδη κεραμικής τέχνης. Ο οικισμός καταστράφηκε κατά τη δεύτερη Υστερομινωική Περίοδο για άγνωστο λόγο. Στη θέση Ρουσές ανασκάφηκε μικρό αγροτικό ιερό και διαπιστώθηκε η ύπαρξη εκτεταμένου συνοικισμού. Το 1960 αποκαλύφθηκε στη θέση Κεφάλι Λαζανά μεγάλη αγρέπαυλη του 1600 π.Χ., η οποία πιθανότατα καταστράφηκε από σεισμό. Στα νοτιοδυτικά του Χόνδρου και συγκεκριμένα στη θέση Τούρκισσα βρισκόταν προφανώς ο κύριος μινωικός συνοικισμός κατά τους νεοανακτορικούς χρόνους.
Στη απογραφή του Καστροφύλακα (Κ96) το χωριό αναφέρεται με το όνομα Condro και με 278 κατοίκους. Επί Τουρκοκρατίας, ο Χόνδρος μετατράπηκε σε τουρκοχώρι (το χωριό της περιοχής με το μεγαλύτερο τουρκικό πληθυσμό). Στο σημείο αυτό εγκαταστάθηκαν αγάδες, εξαιτίας του ιδιαίτερα γόνιμου εδάφους.
Το χωριό δέχτηκε την πρόκληση πολλών επιδρομέων και οι κάτοικοί του αναγκάστηκαν να βρουν καταφύγιο σε σπηλιές, όπως στην περιοχή του Βορνό ή Λατσίδα, στο σπήλαιο του Ληστή, της Πανόγλας στη θέση Βουκολά, του Κάστελου, της Παπαδιάς στη θέση Ανεμόμαχα, της Σπηλιάρας και του Βαρδή.
Την περίοδο της Κατοχής από τους Ναζί (1941-44) ο Χόνδρος θρήνησε 9 θύματα [1].
Πηγές
* Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.
* Τουριστικός Οδηγός, Δήμος Βιάννου.
Thursday 22 November 2007 - 11:36:33
|
Κλειδωμένο
|
Συκολόγος
Ο Συκολόγος είναι το τελευταίο χωριό του Νομού Ηρακλείου που συναντούμε στα νοτιοανατολικά (ερχόμενοι από τη Βιάννο), με 359 κατοίκους το 2001 . Είναι κτισμένο αμφιθεατρικά, σε υψόμετρο 424 μέτρων. Οι συντεταγμένες του είναι 35°01′10″N 25°30′44″E / 35.01944, 25.51222. Απέχει από το Ηράκλειο 81,5 χιλιόμετρα, από την ¶νω Βιάννο (έδρα του Δήμου) 16 χλμ. , από την Ιεράπετρα 28 χλμ. και από την ακτογραμμή του Λιβυκού, τα Τέρτσα, μόλις 7,5 χλμ. Η εδαφική του επιφάνεια καλύπτει περίπου 14.000 στρέμματα. Αρχίζει από την κορυφή της πλαγιάς που ορθώνεται βόρεια του κεντρικού δρόμου και καταλήγει στο Νότο στα Τέρτσα. Από την Ανατολή συνορεύει με τις κτηματικές περιοχές των Μουρνιών, των Γδοχίων και του Μύρτου. Από τη Δύση συνορεύει με την κτηματική περιφέρεια του Καλαμίου με την οποία έχει και πολλές κοινές περιοχές.
Υπάγεται στην επαρχία Βιάννου, στο νοτιοδυτικό άκρο του νομού Ηρακλείου. Με το Νόμο Καποδίστρια ανήκει στο δήμο Βιάννου.
Τα Τέρτσα όπως και η Σινδωνία ή Ψαρή Φοράδα είναι κτισμένα στις ακτές του Λιβυκού πελάγους και απέχουν 85 και 95 χιλιόμετρα αντίστοιχα από το Ηράκλειο. Βρίσκονται επίσης κοντά στο Μύρτος και στην Ιεράπετρα .
Σήμερα οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την καλλιέργεια της ελιάς, της υπαίθριας χειμερινής ντομάτας, της μπανάνας και των οπωροκηπευτικών (θερμοκηπιακές καλλιέργειες), εξαιτίας του μοναδικού θερμού κλίματος και μερικοί από αυτούς μένουν μόνιμα στην Ψαρή Φοράδα και στα Τέρτσα. Αυτά τα μέρη παραμένουν ακόμα αναλλοίωτα από
Δημοτικό Διαμέρισμα
Ο Συκολόγος είναι και έδρα του ομώνυμου Δημοτικού Διαμερίσματος, με 439 κατοίκους το 2001.
Εκτός από την έδρα, το Δημοτικό Διαμέρισμα Συκολόγου περιλαμβάνει:
* την ¶νω Βίγλα (κοινά ονομάζεται Βίγλες), με 7 κατοίκους
* τα Τέρτσα, με 73 κατοίκους.
Το χωριό σήμερα
Έπειτα από την απελευθέρωση, ο Συκολόγος ανασυγκροτήθηκε σύντομα και οι φιλοπρόοδοι κάτοικοί του ξανάχτισαν τα σπίτια τους έστησαν πάλι τα νοικοκυριά τους, επιδόθηκαν στις γεωργικές τους εργασίες με ζήλο και κατάφεραν σημαντικές βελτιώσεις στις καλλιέργιες των πρώιμων, κυρίως κηπευτικών στην παραθαλάσσια ζώνη του χωριού τους στα Τέρτσα κι αλλού. Οι κάτοικοί του, πιστοί στις παραδόσεις και στα έθιμα, παραμένουν όλοι εκεί. Αξίζει να σημειωθεί ότι αποτελεί το χωριό του Δήμου Βιάννου με τη μικρότερη μετανάστευση.
Το πρόβλημα με την έλλειψη νερού, που ταλάνιζε τον πληθυσμό παλιότερα, αντιμετωπίστηκε με την κατασκευή υδραγωγείου, τη δεκαετία του ' 60 που έφερε άφθονο και καθαρό νερό στο χωριό από το Λάπαθο της Σύμης. Από τότε το χωριό άλλαξε κυριολεκτικά όψη. Τα μπαλκόνια και οι αυλές γέμισαν λουλούδια και ολόκληρο βουτήχτηκε στο πράσινο.
Στην είσοδο του χωριού, που βρίσκεται στη βορειοανατολική του άκρη, βρίσκονται τα καφενεία και τα καταστήματα. Εκεί είναι ριζωμένος ένας τεράστιος, βαθύσκιωτος και πολύκλωνος Πρίνος από την ονομασία του οποίου πήρε το όνομα και η πλατεία του χωριού.
Ναοί
Οι Συκολογιανοί διακρίνονταν ανέκαθεν για τη θρησκευτικότητα και την ευσέβειά τους. Η πολιούχος δίκλιτη εκκλησία τους βρίσκεται κοντά στο Καβούσι, στη νοτιοδυτική άκρη του χωριού. Το δεξιό κλίτος είναι αφιερωμένο στον Τίμιο Σταυρό και το αριστερό στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.
Επίσης, υπάρχουν πολλά βυζαντινά εξωκλήσια, όπως του Αγίου Χαραλάμπους, όπου βρίσκεται και το κοιμητήριο, του Αφέντη Χριστού, ένα χιλιόμετρο νότια του χωριού, στη θέση Βίγλα, με καταπληκτική και απεριόριστη θέα στο Λιβυκό, του Αγίου Σάββα, του Αγίου Γεωργίου στον παραλιακό οικισμό Τέρτσα και του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στου Καβού. Το τελευταίο ήταν παλαιότερα μοναστήρι και βρίσκεται σε μια τοποθεσία 4 χλμ. νότια του Συκολόγου. Δίπλα στο εκκλησάκι υπάρχει αστείρευτη πηγή (καβούσι) με καθαρό νερό, που πρέπει να έδωσε και το όνομά της στην περιοχή. Στη θέση του παλαιού μοναστηριού, για το οποίο δε γνωρίζουμε ακριβώς πότε οικοδομήθηκε, χτίστηκε νέος ναός. Από τον παλαιό ναό σώζονται ερείπια από το λεπροκομείο, καθώς η Μονή, όπως και η κοντινή Μονή της Κεραλιμενιώτισσας, χρησιμοποιούνταν για την περίθαλψη των κατοίκων από τα γύρω χωριά της περιοχής.
Το εξωκλήσι του Αφέντη Χριστού χτίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, ενώ εγκαινιάστηκε το 1908.
Ο ¶γιος Ιωάννης του Καβού θεωρείται ο προστάτης άγιος των παιδιών που σπουδάζουν και συχνά οι κάτοικοι των γύρω χωριών επικαλούνται τη χάρη του και κάνουν τάματα, για να έχουν τα παιδιά τους καλή πρόοδο στις σπουδές τους.
Σπήλαιο Απακουγής
Στη θέση Απακουγή (δηλ. Υπακοή) υπάρχει μεγάλο σπήλαιο σε υψόμετρο 400μ. και κοντά σε αυτό τα λείψανα του αρχαίου ναού της Αγίας Απακουγής. Η παράδοση αναφέρει ότι την εκκλησία την κατέστρεψαν οι ¶ραβες το 824 όταν ξεμπάρκαραν στην Ψαρή Φοράδα και κατέλαβαν την Κρήτη και έπειτα δεν ξανακτίστηκε.
Αναφορικά με το σπήλαιο, πρέπει να αναφερθεί ότι επίσημα δεν έχει εξερευνηθεί ακόμα. Οι κάτοικοι το θεωρούν αχανές και λένε ότι κάποτε μπήκε μέσα ένας κόκορας και δεν κατάφερε να ξαναβγεί. Υπάρχει και η πάράδοση που λέει ότι η Αγία Υπακοή έβγαζε το χέρι της από την είσοδο του σπηλαίου και έδινε αντίδωρο στους πιστούς.
Πηγές
* Εφημερίδα Τα Μαντάτα Δήμου Βιάννου, Αφιέρωμα στο Δ. Δ. Συκολόγου, Ιανουάριος 2006.
* Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.
Thursday 22 November 2007 - 11:31:19
|
Κλειδωμένο
|
Πεύκος
Ο Πεύκος (212 κάτοικοι το 2001) είναι χωριό της επαρχίας Βιάννου και έδρα ομώνυμου Δημοτικού διαμερίσματος του δήμου Βιάννου, στο Νομό Ηρακλείου. Βρίσκεται στις νότιες υπώρειες του όρους Ψαρή Μαδάρα,της οροσειράς Δίκτης (υψ. 2.141μ.) σε απόσταση 10 χιλιομέτρων στα ανατολικά της ¶νω Βιάννου.
Στη νοτιοανατολική άκρη του Πεύκου υπάρχει το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου και δύο χιλιόμετρα πιο μακριά με κατεύθυνση προς το Καλάμι το εκκλησάκι του Αγίου Θεοδώρου, όπου σύμφωνα με την παράδοση στο σημείο αυτό οι κάτοικοι έβρισκαν αγιοκωνσταντινάτα. Επίσης, οι ναοί του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Δημητρίου και ο παλαιότερος ναός της Αγίας ¶ννας. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία, την καλλιέργεια κηπευτικών, την κτηνοτροφία και τη μελισσοκομία. Στον Πεύκο έχει περιφερειακό ιατρείο, ανάμεσα στα άλλα.
Δ.δ. Πεύκου
Με συνολικά 265 κατοίκους, το Δημοτικό διαμέρισμα Πεύκου απαρτίζουν:
* ο Πεύκος [ 212 ]
* ο ¶γιος Δημήτριος [ 8 ]
* ο ¶νω Κόρνιας [ 8 ]
* η Κοκκαλαρά [ 4 ]
* τα Λατόμια [ 33 ]
(σε αγκύλες ο πληθυσμός το 2001).
Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα του χωριού είναι φυτωνύμιο και οφείλεται στο μεγάλο πεύκο που υπήρχε στον άνω συνοικισμό .Το χωριό αναφέρεται στην απογραφή του Καστροφύλακα (Κ97) το 1583 με το όνομα Pefco και με 220 κατοίκους.
Ο Πεύκος πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος την περίοδο της ναζιστικής Κατοχής. Στο χωριό οι Γερμανοί, που είχαν διανυκτερεύσει εκεί το πρωί της 14ης Σεπτεμβρίου1943 συγκέντρωσαν τους κατοίκους και συνέλαβαν 13 άνδρες τους οποίους εξετέλεσαν. [1]
Βιβλιογραφία
* Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.
Thursday 22 November 2007 - 11:25:35
|
Κλειδωμένο
|
Ξενιάκος Ηρακλείου
Ο Ξενιάκος (κάτοικοι 158 το 2001) είναι χωριό της επαρχίας Πεδιάδας και έδρα ομώνυμου Δημοτικού διαμερίσματος του δήμου Βιάννου, στο Νομό Ηρακλείου. Βρίσκεται στις νότιες υπώρειες του όρους Βιργιωμένο,της οροσειράς Δίκτης (υψ. 1.414 μ.) σε απόσταση 54 χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία , την καλλιέργεια δικτάμου και με την κτηνοτροφία.
Δ.δ. Ξενιάκου
Το Δημοτικό διαμέρισμα Ξενιάκου αποτελείται από δύο οικισμούς και έχει 321 κατοίκους συνολικά, με βάση την απογραφή του 2001.
Οι οικισμοί αυτοί συνοδευόμενοι από τον πληθυσμό τους το 2001 είναι:.
* ο Ξενιάκος, έδρα με πληθυσμό 158 και
* το Κατωφύγι με 163 κατοίκους.Βρίσκεται σε υψόμετρο 560 μ. σε απόσταση περίπου 54 χιλιομέτρων από το Ηράκλειο.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό Ξενιάκος δεν αναφέρεται στις βενετικές απογραφές ούτε στις τουρκικές. Μόλις το 1881 αναφέρεται ότι είχε 156 Χριστιανούς κατοίκους.
Επίσης, το 1881 έχουμε και την πρώτη αναφορά στο Κατωφύγι, το οποίο είχε 100 Χριστιανούς κατοίκους. Σήμερα οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και με την κτηνοτροφία.
Ονομασία
Το χωριό ιδρύθηκε γύρω στα 1600 από κάποιον ξένο ονόματι Ντάμπαχης, ο οποίος έκτισε ένα μικρό Μετόχι, στο σημείο που είναι σήμερα τα τελευταία σπίτια στο δρόμο που οδηγεί στο Κατωφύγιον [1].Εκεί διατηρούνταν επί πολλά χρόνια μια ταβέρνα της εποχής. Με το πέρασμα των χρόνων, το χωριό μεγάλωσε και πήρε τη μορφή που έχει σήμερα. Επειδή ήταν ξένος ο Ντάμπαχης που το ίδρυσε, το χωριό έλαβε την ονομασία Ξενιάκος.
Βιβλιογραφία
* Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.
Thursday 22 November 2007 - 11:21:07
|
Κλειδωμένο
|
Κάτω Βιάννος
Η Κάτω Βιάννος είναι χωριό του νομού Ηρακλείου, με 150 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2001. Υπάγεται στο Δήμο Βιάννου και αποτελεί Δημοτικό διαμέρισμα, με 176 κατοίκους συνολικά. Η Κάτω Βιάννος βρίσκεται στις νότιες υπώρειες του όρους Δίκτη. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την ελαιοκαλλιέργεια. Σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων είναι ηλικίας άνω των 65 ετών.
Ιστορικά στοιχεία και ναοί
Η Κάτω Βιάννος αναφέρεται το 1583 με την ονομασία Viannes Catto , στην σχετική απογραφή του Καστροφύλακα (Κ 97). Όταν έγινε κοινότητα, σε αυτήν υπήχθη και ο οικισμός Λασιθιωτών Μέση, που βρίσκεται σε υψόμετρο 540 μ.
Ο κύριος ναός στο χωριό είναι αυτός που είναι αφιερωμένος στη μνήμη του Αγίου Γεωργίου. Πολύ ενδιαφέρων είναι και ο ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου, που έχει ξυλόγλυπτο τέμπλο. Κοντά στο χωριό βρίσκεται η παλιά εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα, με τοιχογραφίες.
Δημοτικό διαμέρισμα
Το Δημοτικό διαμέρισμα Κάτω Βιάννου ή Δ.δ. Κάτω Βιάννου συστάθηκε το 1999, με το Νόμο Καποδίστρια. Αποτελείται από:
* την Κάτω Βιάννο, με 150 κατοίκους, η οποία αποτελεί και την έδρα του Δημοτικού διαμερίσματος
* τη Μέση , χωριό με μόλις 26 κατοίκους.
Τα στοιχεία για τον πληθυσμό αφορούν την απογραφή του 2001.
Πηγές
* Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου, 1971.
Thursday 22 November 2007 - 11:14:19
|
Κλειδωμένο
|
Καλάμι
Το Καλάμι είναι οικισμός που βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του Δήμου Βιάννου του Νομού Ηρακλείου. Απέχει οδικώς από το Ηράκλειο 78 χλμ, από την ¶νω Βιάννο (Πρωτεύουσα του Δήμου) 14 χλμ και από την Ιεράπετρα 31 χλμ. Το χωριό είναι χτισμένο στην άκρη μικρού λεκανοπεδίου σε υψόμετρο 480 μέτρων. Περιβάλλεται βορειοδυτικά από τον ποταμό "Μπλαβάρη", από το νότο με περιβόλια και ανατολικά από το ύψωμα του "Προφήτη Ηλία".
Ιστορικά στοιχεία
Το Καλάμι πιθανώς χτίστηκε στα τέλη της ενετοκρατίας και τις αρχές της τουρκοκρατίας. Φυσικοί παράγοντες, κυρίως λόγοι προστασίας από εχθρικές επιδρομές, συντέλεσαν ώστε να χτιστεί σε ημιορεινή περιοχή. Έτσι, ενώ βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τη θάλασσα, αυτή δε φαίνεται για λόγους ασφαλείας. Αυτό συμβαίνει στα περισσότερα χωριά του δήμου, επειδή φοβούνταν τους διάφορους πειρατές της Μεσογείου, οι οποίοι λεηλατούσαν και βιαιοπραγούσαν κατά των κατοίκων των παραθαλάσσιων περιοχών. Έτσι ήθελαν τα χωριά τους να μην έχουν οπτική επαφή με τη θάλασσα.
Στη θέση της σημερινής εκκλησίας του χωριού, των Αγίων Γεωργίου και Χαραλάμπους, εκεί που άλλοτε πήγαιναν κρυφά οι χριστιανοί των γύρω χωριών για να προσευχηθούν, χτίστηκαν δίπλα τα πρώτα σπίτια. Αργότερα, όλο και περισσότεροι άνθρωποι έρχονταν να κατοικήσουν στο Καλάμι, το οποίο άρχισε να μεγαλώνει και να επεκτείνεται σιγά-σιγά. Το ανάγλυφο έδαφος είναι τόσο ανώμαλο, που δεν επέτρεπε στο χωριό να επεκταθεί όσο έπρεπε. Είναι τόσο πυκνοκατοικημένο, που η επιφάνειά του δεν υπερβαίνει τα 18 στρέμματα.
Το Καλάμι σήμερα
Σήμερα η εικόνα που παρουσιάζει το Καλάμι, έχει έντονα τα σημάδια της ερήμωσης. Τα περισσότερα σπίτια είναι εγκαταλελειμμένα, γιατί οι κάτοικοί τους έχουν μετεγκατασταθεί στους παραλιακούς οικισμούς με επίκεντρο την Ψαρή Φοράδα (Σιδωνία). Η επίσημη απογραφή του 2001 αναφέρει ότι το Καλάμι τη χρονιά εκείνη είχε 44 κατοίκους.
Η όψη που παρουσιάζει το χωριό είναι στενόμακρη, με κατεύθυνση από την ανατολή προς τη δύση. Οι δρόμοι είναι πολύ στενοί και λιθόστρωτοι και δεν επιτρέπουν την κυκλοφορία αυτοκινήτου. Αυτοκίνητα περνούν μόνο από τον περιφερειακό δρόμο του χωριού.
Ασχολίες των κατοίκων
Τα παλαιότερα χρόνια, οι κυριότερες ασχολίες των Καλαμιωτών, περιστρέφονταν γύρω από την καλλιέργεια ελαιόδεντρων, σιτηρών, οπωροφόρων δέντρων, κυρίως εσπεριδοειδών, χαρουπιάς, αμπελιών και σε μικρότερο βαθμό ασχολούνταν με την κτηνοτροφία. Όλες οι ασχολίες τους απέβλεπαν στο να καλύψουν ίσα-ίσα τις ανάγκες των οικογενειών τους. Η ανάπτυξη του βιοτικού επιπέδου των κατοίκων άρχισε μετά το 1960, όταν οι ασχολίες στράφηκαν στην καλλιέργεια πρώιμων κηπευτικών και μπανανοκαλλιέργεια.
Το Καλάμι, σαν κύριο κέντρο κατοικίας του αγροτικού πληθυσμού, όπως και οι περισσότεροι ορεινοί οικισμοί, είχε δευτερεύουσα σημασία κατά τους χειμερινούς μήνες κυρίως και είχε δώσει την πρώτη θέση στους χειμερινούς οικισμούς (χειμαδιά), που βρίσκονταν χαμηλότερα και με ηπιότερες κλιματολογικές συνθήκες.
Έτσι σε ολόκληρο το δήμο υπήρχαν τα λεγόμενα “μετόχια”, μικροοικισμοί που χρησιμοποιούνταν εποχιακά για την καλλιέργεια της γης και τη συγκομιδή καρπών. Τα σπουδαιότερα μετόχια ήταν οι Βίγλες, τα Σκαφίδια, η Ψαρή Φοράδα, ο Ρούσσος Λάκκος, οι Πέντε Πέτρες κ.α. ΣΆ αυτά ασχολούνταν κυρίως με την καλλιέργεια των σιτηρών και το μάζεμα ελιών. Υπήρχαν μάλιστα και πολλά ελαιοτριβεία (αλετρουβιά) για το άλεσμα των ελιών.
Κοινωνική και οικονομική ζωή
Για τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες του τόπου μπορούμε να κάνουμε λόγο μετά την απελευθέρωση του νησιού από τους Τούρκους, δηλαδή από το 1898 και μετά. Βέβαια, μερικά δικαιώματα μπόρεσαν να τα αποκτήσουν οι κάτοικοι του χωριού λίγο νωρίτερα, όπως και όλη η Κρήτη, με τη σύμβαση της Χαλέπας (1898), αφού δημιουργούνταν καθεστώς ημιαυτόνομης επαρχίας με ιδιαίτερα προνόμια (απαλλαγή από μερικούς φόρους, δικαίωμα μόρφωσης, θρησκείας κ.α.) Έτσι το 1879 το Καλάμι απέκτησε σχολείο, το οποίο ως και τα τελευταία χρόνια λειτουργούσε, μέχρι που καταργήθηκε το 1987. Επίσης μέχρι το 1916 στην εκκλησία του χωριού στεγάζονταν δυο ενορίες, με παπάδες τους αδερφούς Αντώνη και Γρηγόρη Μαυράκη. Μάλιστα στη γιορτή του Αγίου Γεωργίου, τη μια χρονιά το πανηγύρι γίνονταν στη μία ενορία (απάνω γειτονιά) και την επόμενη στην άλλη ενορία (κάτω γειτονιά), με ξεχωριστή λαμπρότητα. Το Καλάμι γνώρισε μεγάλη ακμή τη δεκαετία του 1930 (μέχρι τη γερμανική κατοχή). Υπήρξε το πιο ανεπτυγμένο εμπορικό κέντρο του δήμου. Στην παραλία της Ψαρής Φοράδας, από το 1920, υπήρχε τελωνείο καθώς και εφτά αποθήκες (μαγατζέδες), όπου έρχονταν τα πλοία για να ξεφορτώσουν αλλά και να φορτώσουν διαφόρων ειδών εμπορεύματα ολόκληρου του δήμου. Τα εμπορεύματα μεταφέρονταν με ζώα, μέσω Καλαμίου και έφταναν μέχρι το Αρκαλοχώρι.
Το 1929 ανεγέρθηκε το πρώτο πετρελαιοκίνητο ελαιοτριβείο στο χωριό. Το εργοστάσιο αυτό αποτέλεσε σταθμό προόδου και η περιοχή που ήταν και είναι ελαιοπαραγωγική, παρήγε ελαιόλαδο με νέο σύστημα και άνεση. Το 1931 ιδρύθηκε και δεύτερο, υδροκίνητο αυτή τη φορά, ελαιουργικό εργοστάσιο, γιατί το ένα μόνο δεν επαρκούσε για τις ανάγκες των κατοίκων. Την ίδια εποχή λειτουργούσε και υδροκίνητος αλευρόμυλος. Μεγάλη άνθιση επίσης γνώρισαν όλων των τα επαγγέλματα, πολλά από τα οποία σήμερα έχουν εκλείψει. Μεταξύ αυτών υπήρχε σωμαράς, ντενεκετζής, χαρκιάς, τσαγκάρης, ράφτης, μαμμή και πολλά άλλα. Ξεχωριστή θέση κατείχε το παντοπωλείο που πουλούσε, ανάμεσα στα άλλα είδη, εκλεκτά υφάσματα από την Αθήνα και το Ηράκλειο κι έρχονταν άνθρωποι από όλο το δήμο για να ψωνίσουν. Στα χρόνια της γερμανικής κατοχής ολόκληρος ο δήμος Βιάννου έζησε το δράμα της καταστροφής.
Το 1949 έφτασε στο Καλάμι συνεργείο ανοικοδόμησης, αποτελούμενο από πέντε Ελβετούς, οι οποίοι οικοδόμησαν πολλές κατεστραμμένες κατοικίες. Το σπουδαιότερο όμως έργο, που έγινε τότε στην περιοχή, ήταν η κατασκευή υδραγωγείου με σιδεροσωλήνες και τσιμενταγωγό. Την ίδια χρονιά έγινε και η διάνοιξη της αμαξιτής οδού Βιάννου-Συκολόγου.
Το 1952 έγινε η διάνοιξη του δρόμου Συκολόγου-Γδοχίων και επικοινώνησε πλέον οδικώς το χωριό με την Ιεράπετρα. Μέχρι τότε, ο μοναδικός δρόμος που υπήρχε για την Ιεράπετρα, ήταν ένα λιθόστρωτο μονοπάτι που είχε φτιαχτεί επί τουρκοκρατίας. Το οδικό δίκτυο για Ηράκλειο και Ιεράπετρα βελτιώθηκε μετά τη δεκαετία του Ά60, όταν ασφαλτοστρώθηκαν οι δρόμοι μέχρι το Καλάμι.
Οι Καλαμιώτες ανέκαθεν ήταν άνθρωποι του κεφιού και του γλεντιού, παρά την κουραστική δουλειά τους στα χωράφια και τις οικονομικές τους δυσκολίες . Επειδή εκείνη την εποχή, ιδίως τη χειμερινή περίοδο, οι περισσότεροι βρίσκονταν στα μετόχια, τα γλέντια γίνονταν εκεί. Κυρίως στη γιορτή της Παναγίας (21 Νοεμβρίου) μαζεύονταν οι κάτοικοι απΆ όλα τα γύρω μετόχια στα Σκαφίδια, όπου βρίσκονταν η εκκλησία. Το καλοκαίρι, όταν γύριζαν στο Καλάμι, κάθε Κυριακή απόγευμα γινόταν μεγάλος χορός, με τη συνοδεία λυράρη, όπου μαζευόταν όλα το χωριό. Ο χορός γινόταν στου "Βασίλη τον Κάμπο" κάτω από τη σκιά που δημιουργούσαν οι καρυδιές και ονόμαζαν το μέρος "χορεύτρα".
Thursday 22 November 2007 - 11:07:35
|
Κλειδωμένο
|
Έμπαρος
Η Έμπαρος είναι χωριό του Δήμου Βιάννου στο Νομό Ηρακλείου Κρήτης με 361 κατοίκους στην απογραφή του 2001.Βρίσκεται στην επαρχία Πεδιάδος σε υψόμετρο 430 μέτρων στις νοτιοδυτικές υπώρειες του όρους Δίκτη. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 51 χιλιόμετρα. Επίσης, στο Δημοτικό διαμέρισμα της Εμπάρου, εντάσσεται και το Θωμαδιανό. Ο μικρός οικισμός είναι κτισμένος δίπλα σε ποταμό και είναι πνιγμένος στα μεγάλα δέντρα, όπως πλατάνια, καρυδιές, λεύκες κ. ά. Από το κέντρο του χωριού περνάει ένα μεγάλο αυλάκι νερού που του προσδίδει μια ιδιαίτερη εικόνα. Το χωριό πήρε την ονομασία του από το όνομα των κατοίκων Θωμαδάκης. Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας το Θωμαδιανό ήταν μετόχι της Εμπάρου.
Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και κυρίως η παραγωγή ελαιολάδου. Ένα επίσης σημαντικό προϊόν της Εμπάρου είναι ο δίκταμος.
Ναοί
Η Έμπαρος έχει μέσα στο χωριό και στα περίχωρα 18 ιερούς ναούς. Στον οικισμό βρίσκονται μεταξύ άλλων ταχυδρομείο, αστυνομία, νηπιαγωγείο, Δημοτικό σχολείο, περιφερειακό ιατρείο και κεντρικό ναό τον ¶γιο Γεώργιο, με τοιχογραφίες σε καλή κατάσταση, έργα του ζωγράφου Σταμάτη Φωκά. Επίσης, υπάρχουν οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου, ο Μιχαήλ Αρχάγγελος ο Φαλκιανός, οι ¶γιοι Ανάργυροι, ο δίκλιτος Τίμιος Σταυρός και ο ¶γιος Νικήτας, ο ναός της Παναγίας με στέμματα του 16ου αιώνα στο υπέρθυρο, η Αγία Τριάδα και ο νεότερος ναός της Αγίας Ειρήνης.
Ιστορικά στοιχεία
Στην περίοδο της Ενετοκρατίας ήταν το μεγαλύτερο χωριό της Πεδιάδος. Το 1583 αναφέρεται στον Καστροφύλακα με 939 κατοίκους και με την ονομασία Embaro. Το 1301 αναφέρεται σε συμβόλαιο και σε έγγραφο του 1307 βρίσκουμε το χωριό Lombari, το οποίο ήταν φέουδο του Ανδρέα Κορνάρου. Ο Κορνάρος αναγκάστηκε να το εγκαταλείψει λόγω του πολέμου και πιθανότατα ήταν η Έμπαρος.
Στις αρχές του 17ου αιώνα η Έμπαρος αποτέλεσε φέουδο του ποιητή του "Φορτουνάτου" Μαρκαντόνιο Φώσκολου και δόθηκε από τον ίδιο ως προίκα στην κόρη του, Ντιάνα, το 1635.
Thursday 22 November 2007 - 10:48:40
|
Κλειδωμένο
|
Βαχός Ηρακλείου
Ο Βαχός (κάτοικοι 143 το 2001) είναι χωριό της επαρχίας Βιάννου και έδρα ομώνυμου Δημοτικού διαμερίσματος του δήμου Βιάννου, στο Νομό Ηρακλείου. Βρίσκεται στις νότιες υπώρειες του όρους Δίκτη σε απόσταση 70 χιλιομέτρων από την πόλη του Ηρακλείου. Οι κάτοικοι (Βαχουδιανοί) ασχολούνται με τη γεωργία , ειδικότερα την καλλιέργεια μπανάνας και οπωροκηπευτικών. Παράγουν επίσης ελαιόλαδο. Το Δημοτικό διαμέρισμα έχει έναν μόνο οικισμό που είναι και η έδρα (ο Βαχός). Ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα είναι ο σημαντικότερος.
Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία πιθανότατα προέρχεται από το Βάκχος και υποδηλώνει τα γλέντια που ακόμα και σήμερα αφθονούν στο χωριό.
Το χωριό δεν αναφέρεται στις βενετικές απογραφές μολονότι υπήρχε. Αυτό φαίνεται απο τις τουρκικές απογραφές, στις οποίες αναγράφεται. Στην απογραφή του 1671 ο Βαχός είχε 11 χαράτσα.
Όπως και τα λεγόμενα "καμένα χωριά" δίπλα στο Βαχό, το χωριό αυτό δέχτηκε την οργή του Γερμανού κατακτητή το 1943.
Στο Βαχό, πριν από την εκτέλεση των κατοίκων, πρότειναν στον πρόεδρο της Κοινότητας Ηρ. Πνευματικάκη να υπογράψει έγγραφη αποδοκιμασία των ανταρτών, για να εξευμενίσει τους Γερμανούς, όμως αυτός αρνήθηκε λέγοντας: “Εγώ την υπογραφή μου δεν την ατιμάζω”.
Συγκέντρωσαν τους άνδρες και συγχρόνως οι Γερμανοί λεηλάτησαν το χωριό. Τη στιγμή της εκτελέσεως ο πρόεδρος Ηρακλής Πνευματικάκης φίλησε τους συγχωριανούς του λέγοντας:
“Έτσι, παιδιά, αποχτάται η Λευτεριά”. [1]. Εκτελέστηκαν συνολικά 14 κάτοικοι του χωριού.
Βιβλιογραφία
* Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.
Thursday 22 November 2007 - 10:46:31
|
Κλειδωμένο
|
Αφρατί Ηρακλείου
Το Αφρατί είναι μικρό παραδοσιακό χωριό στο νομό Ηρακλείου, με 174 κατοίκους το 2001. Βρίσκεται στην επαρχία Πεδιάδας και υπάγεται στο Δήμο Βιάννου και αποτελεί έδρα ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την ελαιοκαλλιέργεια και την αμπελοκαλλιέργεια. Στο χωριό υπάρχουν παραδοσιακά σπίτια, αυλές και μικρά σοκάκια.
Ονομασία
Το χωριό σύμφωνα με μία εκδοχή οφείλει το όνομά του στο αφράτο χώμα της περιοχής, το οποίο βρίσκεται τριγύρω και μέσα στο χωριό. Μια άλλη υπόθεση θέλει την ονομασία να προέρχεται από το α+φρέαρ= χωρίς νερό, έλλειψη νερού.
Σύμφωνα με άλλη υπόθεση, το όνομα προέρχεται από την Αφροδίτη, που ήταν η λατρευόμενη θεά των Αρκάδων, οι οποίοι εικάζεται ότι έκτισαν την πόλη τους στη θέση του σημερινού οικισμού.Πιθανότατα οι Αρκάδες κατοικήθηκαν για πρώτη φορά από κατοίκους της σημερινής Αρκαδίας στην Πελοπόννησο.
¶λλη εκδοχή λέει ότι πιθανόν να σχετίζεται με το λατινικό frate, πληθ. frati=καλόγηροι" ή και με το επώνυμο Αφράτος.
Ιστορικά στοιχεία
Κοντά στο χωριό, στο ύψωμα Προφήτης Ηλίας (στα 668 μ.) υπήρχε αρχαία πόλη, με το όνομα Αρκαδία ή Αρκάδες. Ως ανεξάρτητη πόλη έκοψε δικά της νομίσματα. Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια έγινε έδρα Επισκόπου.[1]. Στο Αφρατί βρέθηκε και αρχαία οινοχόη που χρονολογείται από την ανατολίζουσα περίοδο [2]. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές έγιναν από την Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή και ήρθαν στο φως, μεταξύ άλλων, αρχαίες οικίες και μία νεκρόπολη που χρονολογούνται τον 7ο, 8ο και 9ο αιώνα π.Χ. Την ίδια εποχή τοποθετείται η ίδρυση της αρχαίας πόλης των Αρκάδων από πολλούς αρχαιολόγους.
Το χωριό δεν αναφέρεται σε κανέναν ενετικό κατάλογο με χωριά , ούτε όμως και στην τουρκική απογραφή του 1671. Με το όνομα Φρατί αναφέρεται στην τουρκική απογραφή του 1881.
Πηγές
* Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου, 1971.
* Τουριστικός Οδηγός, Δήμος Βιάννου.
Thursday 22 November 2007 - 10:43:10
|
Κλειδωμένο
|
Ανω Βιάννος Ηρακλείου
Η Ανω Βιάννος είναι κωμόπολη του Νομού Ηρακλείου Κρήτης, έδρα του Δήμου Βιάννου. Κατά την απογραφή του 2001 βρέθηκε να έχει 878 κατοίκους. Είναι κτισμένη αμφιθεατρικά στην πλαγιά που σχηματίζουν οι πρόποδες της Δίκτης, σε υψόμετρο 560 μ., με θέα προς τον ελαιώνα της επαρχίας Βιάννου.
Είναι χτισμένη στα ερείπια της αρχαίας πόλης Βιάννου που ήταν ανεξάρτητη και αυτόνομη, και έκοβε δικά της νομίσματα που απεικόνιζαν κεφάλι γυναίκας από τη μία όψη και από την άλλη λουλούδι.[1].
Η απόστασή της από την Ιεράπετρα είναι 38 χιλιόμετρα. Συχνά η Ανω Βιάννος αναφέρεται μόνο με το όνομα Βιάννος, όπως π.χ. στις πληροφοριακές πινακίδες της Τροχαίας.
Τα σημαντικότερα προϊόντα είναι το λάδι, τα χαρούπια και τα γαλακτοκομικά.
Το χωριό ανάμεσα στα άλλα έχει Κέντρο Υγείας, τράπεζες, ΚΕΠ, ΚΑΠΗ, ΟΤΕ, ΔΕΗ, Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο και Λύκειο, ταβέρνες και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Ενεργός είναι και ο πολιτιστικός σύλλογος, με το όνομα "Ο Πατούχας", ο οποίος ιδρύθηκε το 1957.
Δημοτικό Διαμέρισμα
Το Δημοτικό διαμέρισμα της Ανω Βιάννου (Δ.δ. Ανω Βιάννου) περιλαμβάνει την έδρα (Ανω Βιάννος) και άλλους 5 οικισμούς. Οι οικισμοί αυτοί είναι:
* η Αγία Μονή
* ο Αγιος Νικόλαος
* η Καψάλη
* ο Κερατόκαμπος , παράλιος οικισμός, σε υψόμετρο 10 μέτρων, με αμμώδη παραλία. Το όνομά του οφείλεται μάλλον στα χαρούπια (ξυλοκέρατα) που ευδοκιμούν στην περιοχή.
* το Λουτράκι , βόρεια της Βιάννου, σε υψόμετρο 720 μέτρων.
Ιστορικά στοιχεία
Η Βιάννος βρίσκεται περίπου στη θέση της αρχαίας πόλης Βίαννος, η οποία βρισκόταν λίγο δυτικότερα. Οι κάτοικοί της ονομάζονταν Βιάννιοι ή Βιέννιοι. Σύμφωνα με το Στέφανο Βυζάντιο, η Βιέννος ήταν "πόλις Κρήτης, οι μεν από Βιέννου του των Κουρήτων ενός, οι δε από της περί τον ¶ρην γενομένης βίας, ην ενταύθα φασίν από Ώτου και Εφιάλτου των παίδων Ποσειδώνος, και μέχρι και νυν τα καλούμενα εκατομφόνια θύεται τω ¶ρει". Ο Pashley αναφέρει ότι κοντά στη Βιάννο βρέθηκε τάφος γίγαντα, ο οποίος πιστεύεται ότι ήταν του Ώτου. Η Βίαννος ήταν αυτόνομη, όπως πιστοποιούν τα νομίσματά της, τα οποία έφεραν στη μία όψη την κεφαλή της Αρτέμιδος ή Βιάννης και στην άλλη ένα λουλούδι με τη λέξη ΒΙΑΝΙ[1] . Η Βίαννος υφίστατο μέχρι τα τέλη του 9ου αιώνα μ. Χ. , καθώς αναφέρεται στο 9ο Τακτικό από τον επίσκοπο Βιέννης[2] . Φαίνεται ότι υπέκυψε έπειτα στην ισχυρή γείτονά της, την Ιεράπετρα. Ελάχιστα ίχνη της αρχαίας πόλης διασώζονται. Εντός κεντρικού δρόμου του χωριού ανακαλύφθηκε χριστιανικός τάφος, του οποίου ο πυθμένας ήταν στρωμένος με πλίνθους, με οπές για να τρέχουν τα υγρά του νεκρού στον κάτω κενό χώρο. Σε μαρμάρινη πλάκα ήταν η επιγραφή "ενθάδε κείται Αναστάσιος...".
Κατά την Ενετοκρατία η Βιάννος ήταν το μεγαλύτερο χωριό της Castellania Belveder. Ο τόπος ήταν πλούσιος και μεγάλος την περίοδο εκείνη. Αναφέρεται στον Καστροφύλακα (Κ97) με 1.006 κατοίκους το 1583. Το 1834 είχε 103 χριστιανικές και 90 τουρκικές οικογένειες. Το 1881 είχε 335 Τούρκους και 918 Χριστιανούς κατοίκους.
Το 1822 και το 1866 καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Τούρκους. Είναι γενέτειρα του λογοτέχνη Ιωάννη Κονδυλάκη, που είναι γνωστός για τα έργα του "Ο Πατούχας" και "Όταν ήμουν Δάσκαλος". Μάλιστα, η προτομή του δημοσιογράφου και συγγραφέα, έργο του Γιάννη Κανακάκη, βρίσκεται σε σημείο του χωριού.
Στη Βιάννος και τα γύρω χωριά στη διάρκεια της ναζιστικής Κατοχής έγιναν μαζικές εκτελέσεις, το 1943[2]. Περίπου 400 άνθρωποι συνολικά εκτελέστηκαν.
Αξιοθέατα
Η κωμόπολη αποτελείται από τις συνοικίες Σωρός, Πετρούνι και Παναγία η Λαουταριανή.
Στη Βιάννο υπάρχουν αξιόλογοι ναοί. Ο ναός της Αγίας Πελαγίας έχει τοιχογραφίες και χρονολογείται από τα μέσα του 14ου αιώνα (1360), όπως φαίνεται και από την επιγραφή στην είσοδό του. Εξίσου αξιόλογος είναι και ο ναός του Αγίου Γεωργίου, με τοιχογραφίες του ζωγράφου Ιωάννη Μουσούρου (1401). Ο εν λόγω ναός οικοδομήθηκε με δαπάνες του Γεωργίου του Νταμορώ. Στα βορειοδυτικά του χωριού υπάρχει ύψωμα με το όνομα Νταμορό.
Εξάλλου, υπάρχουν ακόμα ο ναός Μιχαήλ Αρχάγγελος (με κατεστραμμένες τοιχογραφίες) και η Αγία Μαρίνα.
H περιοχή έχει πολλές φυσικές ομορφιές, όπως το οροπέδιο στον Ομαλό όπου είχε τα λημέρια του ο περίφημος Πατούχας, το φαράγγι Βιάννου- Αμιρά που ξεκινά λίγο έξω από το χωριό.
Από πολιτιστική άποψη πρέπει να αναφερθούν οι τριήμερες πολιτιστικές εκδηλώσεις με το όνομα "Κονδυλάκεια". Επίσης, στις 14 Σεπτεμβρίου γίνεται μνημόσυνο και επίσημη τελετή μνήμης των εκτελεσθέντων κατοίκων της Βιάννου και των γύρω χωριών από τους Ναζί κατακτητές.
Βιβλιογραφία
* Ο Νομός Ηρακλείου,Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.
Thursday 22 November 2007 - 10:33:58
|
Κλειδωμένο
|
Αγιος Βασίλειος Βιάννου
Το άρθρο αναφέρεται στο χωριό Αγιος Βασίλειος που υπάγεται στο Δήμο Βιάννου. Για το φερώνυμο οικισμό του νομού Ηρακλείου που υπάγεται στο Δήμο Νίκου Καζαντζάκη και βρίσκεται στην επαρχία Πεδιάδας, βλέπε Αγιος Βασίλειος Πεδιάδας.
Ο Αγιος Βασίλειος είναι χωριό του Νομού Ηρακλείου στο Δήμο Βιάννου με 240 κατοίκους και ομώνυμο δημοτικό διαμέρισμα. Απέχει από το Ηράκλειο 75 χιλιόμετρα. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 550 μέτρων, στο λόφο που σχηματίζεται ανάμεσα σε δύο κοιλάδες που διαρρέονται η μία από τον Κρυγιό ποταμό και η άλλη από τον Πλατύακο. Τα δύο ποτάμια μαζί και με άλλους χείμαρρους της περιοχής ενώνονται σε κάποιο σημείο και συνεχίζουν μετά την πορεία τους μέσω του φαραγγιού της Αρβης.
Η ονομασία του οικισμού οφείλεται από την αρχαία εκκλησία του Αγίου Βασιλείου. Σημαντικός είναι ο διμάρτυρος ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και του Αγίου Στυλιανού, ο οποίος βρίσκεται στη μέση περίπου του χωριού. Αλλοι ναοί είναι της Αγίας Φωτεινής και της Αγίας Λουκίας, οι οποίοι είναι βυζαντινής προέλευσης με τοιχογραφίες.
Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκαλλιέργεια, την μπανανοκαλλιέργεια και την καλλιέργεια πρώιμων κηπευτικών.
Δ.δ. Αγίου Βασιλείου
Το Δημοτικό διαμέρισμα του Αγίου Βασιλείου έχει συνολικά 414 κατοίκους και αποτελείται από 3 ακόμα οικισμούς..
Οι οικισμοί, συνοδευόμενοι από τον πληθυσμό τους το 2001, είναι:
* ο Αγιος Βασίλειος [ 240 ] , έδρα.
* τα Λατόμια [ 4 ] , τα οποία βρίσκονται 15 περίπου χλμ. νοτιοανατολικά του Αγίου Βασιλείου και αποτελούν παραλιακό οικισμό. Η ονομασία του προήλθε από το γεγονός ότι παλαιότερα υπήρχαν στον οικισμό λιθολατομεία.
* η Νέα Αρβη [ 164 ] , σε υψόμετρο 10μ.
* ο Ξερόκαμπος [ 6 ], παραλιακός οικισμός ανατολικά της Αρβης. Οι κάτοικοι του ασχολούνται με την καλλιέργεια μπανάνας και πρώιμων κηπευτικών. Το όνομά του σημαίνει ότι κάποτε πιθανότατα ήταν άγονη η περιοχή. Στον οικισμό και στην αριστερή πλευρά του βουνού της Λυγιάς, δίπλα στο φαράγγι, υπάρχει το μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου.
Ιστορικά στοιχεία
Πολλοί αρχαιολόγοι εικάζουν ότι το σημείο του σημερινού οικισμού κατοικείται από τη Νεολιθική Εποχή, όπως υπολογίζεται ότι ανήκουν τα ευρήματα στη θέση Βίγλα. Μέχρι και τα Ρωμαϊκά Χρόνια είναι άγνωστη η ονομασία του οικισμού. Από την Ενετοκρατία και έπειτα ονομαζόταν Αρχοντοχώρι, επειδή εκεί κατοικούσε ο διοικητής της περιοχής.
Στη απογραφή του Καστροφύλακα , το 1583, (Κ96) το χωριό αναφέρεται S. Baseglio Crevata και με 689 κατοίκους. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας, οι Χριστιανοί κρύβονταν από τους Τούρκους στο σπήλαιο Σπηλιάρα- Τράπεζα, που βρίσκεται κοντά στο χωριό.
Ο Αγιος Βασίλειος θρήνησε 32 θύματα της ναζιστικής θηριωδίας το 1943. Το μνημείο των πεσόντων που έχει χτιστεί στον Αγιο Βασίλειο (στη θέση Λυγιά, όπου και εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία) υπενθυμίζει στις νεότερες γενιές τον ηρωισμό και την αυτοθυσία των κατοίκων του, όπως και των αγωνιστών σε πολλά άλλα χωριά της Βιάννου.
Πηγές
* Το Ηράκλειον και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.
* Τουριστικός Οδηγός, Δήμος Βιάννου.
Thursday 22 November 2007 - 10:29:31
|
Κλειδωμένο
|
Αρχική
Ειδήσεις
Gallery
Games
Τηλέφωνα
Links
WebEmail
Επικοινωνία
![](\"/images/newspost_images/180pxsikologos.jpg")
Ο Συκολόγος είναι το τελευταίο χωριό του Νομού Ηρακλείου που συναντούμε στα νοτιοανατολικά (ερχόμενοι από τη Βιάννο), με 359 κατοίκους το 2001 . Είναι κτισμένο αμφιθεατρικά, σε υψόμετρο 424 μέτρων. Οι συντεταγμένες του είναι 35°01′10″N 25°30′44″E / 35.01944, 25.51222. Απέχει από το Ηράκλειο 81,5 χιλιόμετρα, από την ¶νω Βιάννο (έδρα του Δήμου) 16 χλμ. , από την Ιεράπετρα 28 χλμ. και από την ακτογραμμή του Λιβυκού, τα Τέρτσα, μόλις 7,5 χλμ. Η εδαφική του επιφάνεια καλύπτει περίπου 14.000 στρέμματα. Αρχίζει από την κορυφή της πλαγιάς που ορθώνεται βόρεια του κεντρικού δρόμου και καταλήγει στο Νότο στα Τέρτσα. Από την Ανατολή συνορεύει με τις κτηματικές περιοχές των Μουρνιών, των Γδοχίων και του Μύρτου. Από τη Δύση συνορεύει με την κτηματική περιφέρεια του Καλαμίου με την οποία έχει και πολλές κοινές περιοχές. ![](\"http://xeniako.gr/images/newspost_images/7.JPG")
Ο Ξενιάκος (κάτοικοι 158 το 2001) είναι χωριό της επαρχίας Πεδιάδας και έδρα ομώνυμου Δημοτικού διαμερίσματος του δήμου Βιάννου, στο Νομό Ηρακλείου. Βρίσκεται στις νότιες υπώρειες του όρους Βιργιωμένο,της οροσειράς Δίκτης (υψ. 1.414 μ.) σε απόσταση 54 χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία , την καλλιέργεια δικτάμου και με την κτηνοτροφία. ![](\"/images/newspost_images/180pxkato_viannos_panagia.jpg")
Η Κάτω Βιάννος είναι χωριό του νομού Ηρακλείου, με 150 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2001. Υπάγεται στο Δήμο Βιάννου και αποτελεί Δημοτικό διαμέρισμα, με 176 κατοίκους συνολικά. Η Κάτω Βιάννος βρίσκεται στις νότιες υπώρειες του όρους Δίκτη. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την ελαιοκαλλιέργεια. Σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων είναι ηλικίας άνω των 65 ετών. ![](\"http://kalami.viannos.com/images/newspost_images/kal1.JPG")
Το Καλάμι είναι οικισμός που βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του Δήμου Βιάννου του Νομού Ηρακλείου. Απέχει οδικώς από το Ηράκλειο 78 χλμ, από την ¶νω Βιάννο (Πρωτεύουσα του Δήμου) 14 χλμ και από την Ιεράπετρα 31 χλμ. Το χωριό είναι χτισμένο στην άκρη μικρού λεκανοπεδίου σε υψόμετρο 480 μέτρων. Περιβάλλεται βορειοδυτικά από τον ποταμό "Μπλαβάρη", από το νότο με περιβόλια και ανατολικά από το ύψωμα του "Προφήτη Ηλία". ![](\"/images/newspost_images/180pxdsc07824.jpg")
Η Ανω Βιάννος είναι κωμόπολη του Νομού Ηρακλείου Κρήτης, έδρα του Δήμου Βιάννου. Κατά την απογραφή του 2001 βρέθηκε να έχει 878 κατοίκους. Είναι κτισμένη αμφιθεατρικά στην πλαγιά που σχηματίζουν οι πρόποδες της Δίκτης, σε υψόμετρο 560 μ., με θέα προς τον ελαιώνα της επαρχίας Βιάννου. 
